اعدام جنایت علیه بشریت است؛ پیش بسوی فتح خاکریز اعدام
اطلاعیه تشکل انقلاب زنانه به مناسبت صدمین هفته «سهشنبههای نه به اعدام»
سهشنبه دوم دیماه ۱۴۰۴، صدمین هفته کارزار سهشنبههای نه به اعدام برگزار شد؛ صد هفته ایستادگی در برابر اعدام؛ ماشین مرگ جمهوری اسلامی. کارزاری که اکنون به ۵۶ زندان در سراسر ایران رسیده و به نمادی ازمبارزه و مقاومت سازمانیافته علیه اعدام تبدیل شده است. این حرکت در متن و بطن انقلاب زن، زندگی، آزادی از زندان قزلحضار آغاز شد؛ انقلابی که جمهوری اسلامی برای مهار آن، موجی از سرکوب و اعدام معترضان و فعالان را به راه انداخت. اعدام محمد قبادلو نه فقط یک قتل و جنایت حکومتی، بلکه نقطه شروع و عطف این کارزار بود که ضرورت مقابلهای سراسری با اعدام را به مطالبهای فوری بدل کرد.
سهشنبههای نه به اعدام نشان داد که اعتراض و مبارزه پیگیر میتواند توازن قوا را تغییر دهد. استمرار این کارزار، هزینه اعدام را برای جمهوری اسلامی بالا برده، به لغو و تعلیق شماری از احکام اعدام انجامیده و همزمان راهپیمایی خیابانی کمسابقهای را علیه این حکم ضدانسانی رقم زده است. این کارزار همچنین مسئله اعدام در ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی را به موضوعی جهانی تبدیل کرده و نهادها و سازمانهای بینالمللی را ناگزیر ساخته تا بار دیگر جمهوری اسلامی را بهخاطر نقض آشکار حق حیات محکوم کنند.
با وجود این دستاوردها، باید روشن بگوییم: مسأله اعدام در جمهوری اسلامی، همانند مسأله حجاب، تنها با خیزشی عمومی و فراگیر قابل عقبراندن و شکستن است. همانگونه که خاکریز حجاب از دست جمهوری اسلامی خارج شد، اکنون زمان آن است که خاکریز اعدام نیز از دست این حکومت خارج شود. بنابراین تلاشهای امروز باید هر چه بیشتر به یک مطالبه و اعتراض سراسری در جامعه ایران بدل شود.
این اعتراض نهفقط در ایران، بلکه در سطح جهانی، باید هر چه بیشتر وجدانهای بیدار را علیه حکم اعدام به حرکت درآورد؛ اعتراضی که مجامع بین المللی را به اخراج حکومت جمهوری اسلامی وادار کند؛ اعتراضی که دولتها و سازمانهای بین المللی را وادار به بایکوت جمهوری اسلامی کند. ما معتقدیم پرچم اعتراض به اعدام را باید بهعنوان پرچم اعتراض به «جنایت علیه بشریت» بلند کنیم و نه فقط نقض حقوق بشر!
تشکل انقلاب زنانه، ضمن ارج نهادن به کارزار سهشنبههای نه به اعدام، بر ضرورت پیوستن همگانی به جنبش نه به اعدام و برپایی اعتراضات و اعتصابات گسترده تأکید میکند. از محلهها و شهرها تا دانشگاهها، محیطهای کار و تمامی فضاهای عمومی، باید یک صدای واحد علیه اعدام طنینانداز شود. پیوند مستحکمتر جنبش علیه اعدام با جنبش زنان، جنبش دانشجویی و جنبش کارگری، اصلی اساسی و تعیینکننده است؛ پیوندی که نیروی خود را در دل جنبشی بزرگتر به نام جنبش سرنگونی بازمییابد و مانیفست زن «زندگی» آزادی را نمایندگی میکند.
نه به اعدام؛ آری به زندگی
حکومت اعدامی نابود باید گردد
تشکل انقلاب زنانه
دوم دی ماه ۱۴۰۴
