تجمع خانواده ها مقابل زندانها و بازداشتگاه ها با همراهی مردم، یکی از مکانیزم های جدی فشار روی حکومت جمهوری اسلامی برای آزادی فوری و بی قید و شرط بازداشت شدگان است.

هستی داستان نویس بود، نوجوان خلاقی که این انقلاب را از آنِ خود میدانست و شعار زن زندگی آزادی سر داده بود. هستی به هم‌کلاسی‌هایش گفته بود که اگر روزی خواستند من را بگیرند حتی اگر شده به قیمت جانم تمام شود، فرار می‌کنم چرا که از تجاوز به بازداشتی…

ما از زندان میرویم اما زندان از ما نمیرود، چشمان تک‌تک هم‌اتاقی‌هایم وقتی روی زمین می‌کشیدندم و حتی فرصت آغوش و بوسه‌ای فرصت یک خداحافظی نداشتم، روی شانه ام مانده. باید بنویسم تا چشمانشان را از دوشم زمین بگذارم، تا قلبم که حالا یک گوشه‌اش عادل‌آباد است،آرام‌تر بتپد. باید بنویسم.

زنده موندم و باید زندگی کنم؛چون داستانی دارم که هنوز تموم نشده… چون اون روزی که “باید” ببینم رو هنوز ندیدم؛میدونم که نزدیکه… خیلی نزدیک

این صدا، صدای انقلاب است. صدای واقعی ژن ژیان ئازادی