یکسال از اعتراض عریان آهو دریایی علیه حجاب در دانشگاه «دختر علوم تحقیقات» گذشت
سالگرد ایستادگی آهو دریایی، یادآور لحظهای است که بدنِ زن بار دیگر به صحنه مبارزه بهمثابه فریادِ آزادی تبدیل شد. او در اعتراض عریان خود، حقیقتی را آشکار کرد که در قلب جامعه ایران در جریان است: اینکه بدنِ زن، در نظامی که بر کنترل، شرم و انقیاد بنا شده، خود میدانِ مبارزه است.
در سرزمینی که قانون و دولت و قضا و دین، همه در پیِ انکارِ حقِ زن بر بدن و زندگیاشاند، هر کنشِ زنانهای برای بازپسگیری بدن، عملی سیاسی است. آهو دریایی آنروز در برابر حراست همان نماینده ساختاری ایستاد که بدن زن را نه بهعنوان هستی انسانی، بلکه بهعنوان «مایملک» تعریف کرده است. عریانی او، نه بیپروایی، بلکه بیانِ عریانِ حقیقت بود: اینکه بدن زن ملکِ هیچ قدرتی نیست.
سه سال پس از اوجگیری انقلاب زن، زندگی، آزادی، جامعه ایران بیش از هر زمان دیگری شاهد این جدال است. جمهوری اسلامی بدن زنان را به میدان جنگ خود با جامعه بدل کرده؛ از خیابان تا زندان و دادگاه، از مدرسه و دانشگاه و کارخانه تا خانه. اما زنان، با بیحجابی گسترده، با رقص، با آواز، با نوشتن و روایت، با زندگی کردن، پاسخ دادهاند: «بدن ما، انتخاب ماست».
آهو دریایی، در آن لحظه، نه فقط برهنگی را اعتراض کرد، بلکه قدرت را از انحصار حکومت بیرون کشید و به زن بازگرداند. اعتراض او سندی است از تاریخ مبارزهای که زنان ایران در آن میکوشند از زیر سنگینی حکومت زن ستیز اسلامی، از دل ترس و سکوت برخیزند و پرچم انقلاب را بلند کنند؛ یک انقلاب زنانه علیه بردگی جنسی.
این روز یادِ او، یادآور این است که مبارزهی زنان، پیش از هرچیز، مبارزه برای بازپسگیری بدن زن، کرامت و منزلت انسانی زن، حق اختیار و انتخاب زن از دست قدرت است؛ بدنی که دیگر ملک دین و نظام مردسالار نیست، بلکه پرچمِ رهایی است؛ پرچم آزادی و برابری، پرچم آزادی زن و آزادی جامعه.
تشکل انقلاب زنانه
۱۲ آبان ۱۴۰۴
