بیانیه تشکل دادخواهان کردستان و اتحاد زنان کردستان در همبستگی با خانوادههای دادخواه و خواست آزادی زندانیان سیاسی
دیماه ۱۴۰۴ ماهی بود که جمهوری اسلامی بار دیگر چهرهی خونآلود و عریان خود را به مردم ایران نشان داد. مردمی که برای آزادی، نان، کرامت و حق زیستن به خیابانها آمدند، با گلولههای جنگی پاسخ گرفتند. خیابانها به قتلگاه بدل شد و خانهها به سوگخانه؛ اما سکوت و ترس تحمیلی رژیم رخ نداد.
ما، تشکل دادخواهان کردستان و اتحاد زنان کردستان، با صراحت در کنار خانوادههای دادخواه ایستادهایم و سوگواری آنان را میستاییم؛ سوگواریای که به اعتراض، دادخواهی و نماد مقاومت در برابر جمهوری اسلامی بدل گشته است.
پدران و مادرانی که در مراسم سوگ فرزندانشان، بهجای تسلیمشدن به سکوت تحمیلی، با ترانهی مورد علاقهی عزیز از دسترفتهشان میرقصند، معنای عزاداری را از نو نوشتند. این رقص، رقص خشم، عشق، حافظه و نافرمانی مدنی است؛ اعلامی که میگوید: فرزند ما را کشتید، اما نام، صدا و راه او را نه.
عزاداری زاگرسنشینان از کردستان تا لرستان و ایلام به زبان اعتراض در سراسر ایران بدل شده است. سوگی که به خیابان آمد، آواز شد و بدنها را به رسانه تبدیل کرد تا جنایات رژیم در سکوت دفن نشود. این عزاداریها، شکست پروژهی فراموشی و تحریفاند؛ پاسخی جمعی به حکومتی که حتی از اشک و موسیقی میهراسد.
ما اعلام میکنیم: کشتار معترضان در دیماه ۱۴۰۴ جنایتی سازمانیافته است. آمران و عاملان سرکوب از بالاترین سطوح تصمیمگیری تا مجریان شلیک باید در دادگاهی عادلانه، علنی و مستقل به جرم جنایت علیه بشریت محاکمه شوند. هیچ سازشی با حقیقت وجود ندارد و هیچ جنایتی با زمان فراموش نمیشود. آزادی فوری و بیقیدوشرط تمامی زندانیان سیاسی و بازداشتشدگان اعتراضات دیماه ۱۴۰۴ خواست بیچونوچرای ماست.
دیماه خونین ۱۴۰۴ در حافظهی تاریخی مردم ایران ثبت شده است؛ و عزاداری شورشی خانوادههای دادخواه، این حافظه را زنده، سیال و غیرقابلتحریف نگه داشته است. ما میگوییم: تا وقتی آمران و عاملان کشتار هزاران نفر به جرم جنایت علیه بشریت محاکمه نشوند،
و تا وقتی زندانی سیاسی در بند است، این مقاومت زنده است.
تشکل اتحاد زنان کردستان و تشکل دادخواهان کردستان
۱۰ بهمن ۱۴۰۴
